Een of twee weken geleden ontdekte ik het voor het eerst. Misschien was het tijdens het zien van The king’s speech. In ieder geval zag ik een man en een vrouw die duidelijk nog steeds van elkaar hielden al waren ze al jaren samen. Maar ik werd daar niet meer door verrast.
Mannen zijn grappig. Wil je weten hoe grappig, dan moet je eens in een drukke stad op tien meter achter een mooie, blonde vrouw gaan lopen en letten op de mannen die van de andere kant komen. Maar weinig mensen kunnen uitleggen waarom iets leuk is, dus daar begin ik niet aan. Probeer het gewoon maar eens. En als het ook werkt met donkere vrouwen, laat het even weten.
Ik zag je zitten op het terras. Okay, misschien was het iemand anders. Maar het effect was hetzelfde. Zoals je naar me keek. Nu weet ik weer hoe je naar me keek en belang in me stelde.
Oh, mijn arme lieve kleine draadje. Helemaal alleen in die donkere stofzuiger! Mijn eigen, eigen, eigen, mooie, mooie, mooie draadje! Ik wil alleen maar mijn draadje. Mijn allerliefste lieveling! En ik heb gisteren ook al de VIlla gemist. En die verjaardag was ook helemaal niet leuk. Ik wou liever uitslapen. Ik wil nooit meer naar school en ook geen mamma meer. Ik hou pas op als ik mijn draadje terug heb, of als ik groot ben. En iemand die mijn draad opzuigt, wil ik nooit meer zien! Die moet de tuin in. En het is heel zielig voor mijn draadje. Want nou wordt ie geplaagd door al die stofjes! Dat heeft ie me wel ‘es verteld. Want zijn neef is er ook wel ‘es geweest. En nou zit ie tussen al die vreselijke stoffen. En ik weet dat hij bang is ook!
De trappen aflopend naar mijn brievenbus hoor ik wel een zacht zijig geluid, maar ik zie niemand. Pas als ik me omdraai met de post in mijn handen zie ik de schilder die de lift aan het lakken is. Dat verbaast me, een paar dagen geleden zei Lief nog dat hij het schilderwerk van de lift zo goed gedaan vond, dus zeg ik: ‘En we vonden het al zo netjes!’ De roze vijftiger kijkt nog eens naar zijn werk. ‘Ja, even de puntjes op de i zetten, he,’ verklaart hij. ‘Maar dank u wel!’ We glimlachen naar elkaar en ik ga weer naar boven. Daar krijg ik bij het openen van de tussendeur alweer het idee dat ik iets niet heb opgemerkt. Ik kijk om en zie in een hoekje een tweede schilder zitten. Liefdevol is de donkere jongen een moeilijk stukje achter een leiding aan het bijwerken. ‘En jij bent ook al zo precies bezig!’ breng ik uit. ‘Ik doe mijn best,’ zegt hij zonder zijn werk te onderbreken, laat staan me aan te kijken. Ik loop naar mijn eigen deur, me afvragend wat deze schilders zo anders maakt dan de timmerlieden en electriciens die de afgelopen weken ook bezig zijn geweest in het trappenhuis. Waarschijnlijk is het dat ze alleen werken. Niet tegen elkaar schreeuwen. En geen radio aan hebben staan.
Zonder het te willen had ik me al verhard. Het was nog niet zo erg als in de tijd dat ik nog elk moment vreesde te worden ontmaskerd, maar het was ook niet veel beter. Ik was gewend binnen de kortste keren genegenheid voor mensen op te vatten, maar wat ik mezelf ook voorhield, niemand leek me nog te kunnen raken. Niet zo vreemd misschien. Ik had nooit op iemand gerekend, behalve op Morris. En toen ontmoette ik D. die me weerloos maakte, de eerste nacht al, met zijn blik, open en bang. En door wie ik me nu schuldig voel als ik in de kroeg een geanimeerd gesprek heb met een andere man. Omdat ik alleen maar kan denken aan hem. Een mens heeft weinig te zeggen over zichzelf.
Het hoogtepunt van de dag is niet als ik lees dat ik een prijs heb gewonnen in de verhalenwedstrijd van De brakke hond, maar een paar uur later, wanneer ik het nieuws vertel aan mijn vader. Hij kijkt me niet aan maar begint te stralen. ‘Oh, wat vind ik DAT mooi!’ En alsof hij me in de verte de Nobelprijs al uitgereikt ziet krijgen zegt hij nog eens. ‘Oh, wat vind ik DAT mooi!’ Ontroerend. Als een van zijn gedichten een prijs had gekregen had hij niet gelukkiger kunnen kijken.
©2003 - 2012 Weblog.nl is onderdeel van Sanoma Media Netherlands groep.